یه خاطره...یه خاطره توو ذهنت که هردفعه از جایی که با اون بون بودی رد میشی ، قلبتو فشار میده...یه کلمه که از عمق دلت براش دلتنگ میشی...اون فراموشت می کنه و فکر می کنه تو هم همینکارو می کنی، ولی نمی دونه تو از اون موقع عاشق بوسبی ها شدی...دو تا چشم معصوم که وقتی درخشش زیباشونو زیر نور خورشید یادت میاد ،بغض گلوتو فشار میده...اینجا زمانی خونه ی بوسبی ها بوده...اینجا زمانی قلب ها می تپیدن... و وقتی چراغ این خونه خاموش شد، شمع کوچکمو آوردم اینجا تا این چند صباح هم اینجا روشن بمونه...من دست توو دست فرشته ای بوسبی هارو نگاه کردم و بی نهایت دلتنگ کسی ام که قبلا صاحب این وبلاگ بود...